LIFE IN THE TROPICS 2

March 07, 2011 1 Comments Quinta Blog by Marie-Louise Filippini

Niet alles is gemakkelijk in het land dat het land van melk en honing lijkt als je met een caipirinha in je hand onder een parasol aan het strand ligt. In ons idyllisch gelegen dorpje van ongeveer 80 inwoners aan een baai van de Atlantische Oceaan is deze zomer een schrijnend tekort aan water. Gedurende de zomer vakantie die zich uitstrekt vanaf kerstmis tot na carnaval, reist een onophoudelijke stroom familieleden hiernaartoe om in het gezelschap van zeer beminde en gewaardeerde vaders,moeders, broers, zussen, neven, nichten, kinderen en kleinkinderen van de echte braziliaanse vrijheid te genieten. Lekker wat kletsen, kuieren, hangen en eten en genieten van elkaars gezelschap en elkaars muziek ( vaak uit in de auto gemonteerde boxen en op ondraaglijke sterkte). En natuurlijk wordt er onophoudelijk gedoucht en ( nog steeds op de hand) kleding gewassen. Hoe warm het ook is, je moet hier wel lekker ruiken en tenminste drie keer per dag andere kleren aan , liefst stralend wit van kleur!

De precaire infrastructuur van ons gemeenschapje is niet berekend op meer dan een verdubbeling van het aantal inwoners voor langere tijd. De lokale bron is uitgeput en levert vrijwel geen water. Ondanks onze relatieve onbezorgdheid vanwege het feit dat we een watertank met een voorraad van 2000 liter hebben moeten ook wij op rantsoen. De vrienden die enige dagen te gast waren toonden zich nogal geschokt toen wij hen het probleem voorlegden en hen vroegen hun veelvuldige dagelijkse douches te vervangen door het,  ons uit boeken over ‘ het oude Indie’ nog bekende mandieen. Met een een emmer water waaruit je water schept om over je heen te plenzen kun je ook heel fris worden… Onze gasten legden zich bij gebrek aan alternatief neer bij de situatie. Hoe anders de Brazilianen: van alle kanten worden emmers tevoorschijn gehaald . Men weet nog een paar bronnetjes waar goed schoon water uit opborrelt en daar wordt gretig gebruik van gemaakt. ‘Net als vroeger’ lopen de vrouwen met volle wateremmers op hun hoofd en wassen kinderen zich bij een klein stroompje dat ergens de zee instroomt. Probleem opgelost ! Het ziet er allemaal vertrouwd ouderwets uit. Voor de passanten een soort warme nostalgie en een goed gevoel: we redden ons toch maar! Echter na een paar dagen vertrekt iedereen weer en wij, bewoners , blijven achter met een steeds nijpender wordend probleem. hoe en wanneer zal er weer water uit de waterleiding komen, wanneer zullen wij weer gewoon kunnen afwassen en douchen?

Comments (1)

Gudula van Nispen tot Pannerden

Hallo lieve Marie-Louise, heb met aandacht je verslag gelezen. Hoe zit het precies met het slaan van een waterput en hoe diep moet je gaan met succes van de nattigheid? Hier op het moment heerlijk zonnig maar wel nog fris. Maak het goed, liefs van ons uit Breda
Please login to comment