bonen en beren

June 22, 2011 0 Comments Quinta Blog by Marie-Louise Filippini

 

Sinds het begin van onze cacao onderneming komen ‘ beren’ op de meest vreemde momenten vanuit mijn onderbewuste naar boven. In mijn hoofd spoken, schijnbaar terloops, kreten als ‘bear market’ en het onnozele kinderversje “ik zag twee beren broodjes smeren, oh het was een wonder” rond. Ik begon mijzelf af te vragen of vanuit mijn onderbewuste met behulp van beren wellicht een boodschap wordt overgebracht voor mij als beginnende ondernemer.
Hier volgt het verhaal dat ik vanuit mijn ‘berengedachten’ destilleerde. Na het zien van vele beren op de weg kon ik uiteindelijk vanuit een berensterke positie aan de slag. Ik had een gevoel van grote kracht. Dat had ik ook wel nodig want het roer ging bij mij echt helemaal om. Vanuit de comfortabele positie van een ervaren professional met een uitstekende vaste baan werd ik ondernemer en dan nog wel een die zich beweegt op de uiterst onzekere markt, bear market, van grondstoffen: die van de productie van cacaobonen!

Vanaf het moment dat de stap definitief was gezet manifesteerde het vrolijke wonder van de broodjes smerende beer zich op de meest vreemde momenten: wonderen zijn dus de wereld niet uit, dat was een fijne boodschap in dagen van zwakte. Maar ook het in ons gezin door mijn man met de kinderen vaker gebruikte berengrapje flitste voorbij: ’wie wil er vechten met de beer? Hier is de kassa daar is de beer!’ waarbij dan een van ons als lijdend voorwerp, de beer, werd aangewezen tot grote pret van de anderen. Ben ik nu de kassa of de beer? Ik zag mij in allebei de rollen ,en dat stelde gerust: de balans is er nog.

En nu heb ik de volgende stap als ondernemer gezet: van de boon naar de bonbon. Wij gaan onze eigen chocolade maken. Ons doel is een transparante en integrale productketen te creëren. We gaan de beer niet verkopen voor hij geschoten is maar het is een lonkend perspectief!

 

Het verhaal stelde gerust : in het ’ beer denken’ was een duidelijke lijn te vinden, de werkelijkheid werd in het onderbewuste gereduceerd tot herkenbare berenperikelen. Hoe interessant….

 

En toen kwam vanochtend plotseling het sprookje van ‘De drie beren’ vanuit het niets op in mijn hoofd. Ik wist dat het verhaaltje een moraal had maar die was mij totaal ontschoten. Vanuit mijn herinnering zag ik een leuk klein meisje voor mij met de naam Goudlokje dat de enge beren trotseerde en moedig haar eigen ding deed! Dat voelde goed, daar kon ik mij wel in herkennen!

Maar o wat een schok. Bij het nalezen van het verhaal bleek dat de boodschap een totaal andere was: het stoute meisje Goudlokje had misbruik gemaakt van de gastvrijheid van de lieve goeiige beren en was, nadat ze een ware ravage in hun huisje had aangericht , vol schaamte in het niets verdwenen!

In totale verwarring blijf ik achter, wat is dit nu voor een signaal? Het antwoord heb ik inmiddels gevonden: als autonoom denker vanaf mijn jongste jeugd heb ik indertijd onbewust naar vrouwelijke rolmodellen gezocht. Goudlokje was er zo een voor mij: stoer, dapper, grensverleggend , haar doel bereikend door haar hersens te gebruiken en een confrontatie met die grote dikzakken te vermijden! De 19de eeuwse moraal van het verhaal was en is aan mij niet besteed! In mijn wereld pasten geen lievige knuffelberen. Dus: kom maar op beren, wie niet sterk is moet slim zijn!